เส้นด้ายบางๆ

การแสดงพลังเพื่อเรียกร้องความยุติธรรมบริเวณหน้า “สนามบินสุวรรณภูมิ”กับปฏิกิริยาของกลุ่มชน “คนเสื้อแดง” ที่บางคนดูจะออกแนว “ดุเดือด” เพราะเป็นการกระทำที่ขัดต่อความรู้สึกภายในโดยเฉพาะบรรดาสื่อฝ่ายตรงข้าม...ต่างพุ่งเป้านำเสนอเพื่อหยิบโยงไปถึง“การบุกยึดสนามบิน”เหมือนเช่นในอดีตของ

เหตุการณ์ พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยที่ทำการชุมนุม “ยึดสนามบิน”ได้สร้างบาดแผลในใจให้คนไทยเศรษฐกิจเป็นอัมพาต...การค้าขายส่งออกเป็นหมัน...เจ้าของธุรกิจล้มละลาย...เกิดความเสียหายเท่าใด...มีคนตกงานเท่าไหร่มันเป็นผลกระทบที่เทเรียงเป็นวิบัติให้กับคนไทยและประเทศชาติหลายบุคคลในคนเสื้อแดงกำ ลังคิดว่า...การเคลื่อนไหวครั้งนี้จะเป็นการ “ซํ้ารอยเดิม”ทั้งที่เจตนา“โดยตรง” ของทางแกนนำฯ นำโดยวีระมุสิกพงศ์ ณัฐวุฒิ ใสยเกื้อและจตุ

พร พรหมพันธ์ุ ไม่ได้ต้องการกระทำเพื่อสร้างความ “เท่าเทียม”ของโอกาสในการทำความเลวแต่ช่องว่างบนความเสียเปรียบในยุทธศาสตร์การศึก...มันเป็นเหตุผล“อันชอบธรรม” ที่ทำให้ฝ่ายตรงข้าม“จ้องเล่นงาน”แม้เจตนาไม่มี...แต่ทางฝ่ายนั้นก็กำลัง “ยัดเยียด”ให้กลุ่มคนเสื้อแดงมี“เจตนา”พวกท่านกำลังใช้สองเท้าหนาๆยืนอยู่บน “เส้นด้ายบางๆ”โดยมีกลุ่ม“คนเส้นใหญ่” จ้องมองหาจังหวะ“สบโอกาส”เพื่อเหยียบยํ่าจริยธรรมคนเสื้อแดงมิให้เบ่งบาน และยัดคัมภีร์

ทางกฎหมายที่ตนเป็นผู้ตั้งพวกเขาจะใช้อำนาจที่ปราศจากเหตุผล...อันเป็นอำนาจของ “คนพาล” เข้าควบคุม“สามก๊ก” ตอน โจโฉแตกทัพเรือ เหล่าขุนศึกผู้กล้าหาญที่เตรียมการเผชิญหน้ายังพื้นที่“ผาแดง”ชี้ให้เห็นว่า...ขวัญ และ กำลังใจ ของกองรบ คือ “สิ่งสำคัญ”มดตัวเล็กยังสามารถล้มช้างเป็นตัวได้เมื่อเสียหลักต้องคิดหลบอย่างฉลาด เมื่อพลั้งพลาดต้องรู้หลีกใส่ปลีกหาง ค่อยๆ คิด ค่อยๆ ทำ ค่อยคลำทาง จึงจะย่างสู่จุดหมายเมื่อปลายมือ!