พรรคพันธมิตร

เพราะ...สิ่งที่เกิดขึ้นกับ สนธิ ลิ้มทองกุลในเช้าวันหนึ่งของเดือนเมษายน 2552 นั้น..มันสามารถเกิดขึ้นกับใครก็ได้ ในโครงสร้างของพันธมิตรพวกเขาทั้งหลายจึงต้องสร้างหมู่คณะกันขึ้นมาใหม่ให้เป็นรูปแบบอันเป็นสากล...พวกเขาทั้งหลาย...ต้องทวนสาบาน ที่จะไม่เป็นพรรคการเมืองเข้ามาเล่นการเมือง...เพราะถึงวันนี้สถานการณ์ของพวกเขาเปลี่ยนไปไม่มีข้ออ้างใดๆ นำไปสู่ความภาคภูมิใจโอ้อวดไม่มีภาระหน้าที่...ที่จะล้มรัฐบาลที่เกิดขึ้นมาใหม่..เพราะรัฐบาลที่พวกเขาทำลาย..กลายเป็นฝ่ายค้านเต็มรูปแบบ..เกือบจะไม่มีแล้วดับเบิลสแตนดาร์ด...ทันทีที่กระสุนนัดแรกแหวกกระจกรถพาหนะของ สนธิลิ้มทองกุล...ยังไม่รู้ว่าบุญหรือบาป..ที่ทำให้เขาแคล้วคลาด ยังคงร่างที่มีวิญญาณเอาไว้ได้ที่เจ็บสาหัสกว่าบาดแผลที่ศีรษะคือ บาดแผล

ในหัวใจถึงวันนี้...ไม่มีใครเหมาะกับตำแหน่งหัวหน้าพรรคพันธมิตร เท่ากับ สนธิ ลิ้มทองกุลหากพรรคนี้ยังปรารถนาที่จะเติบโตขึ้นมาบนครรลองแห่งประชาธิปไตยที่มาจากการเลือกตั้งพล.ต.จำลอง ศรีเมือง...เป็นมาแล้วใหญ่มาแล้วและล้มมาแล้ว..เก้าอี้นั่งในรัฐสภาการต่อสู้ที่มีการตอบโต้กลับมาชนิดคำต่อคำ..ไม่ใช่บทถนัดของเขา....บนหลังคารถที่ท่ามกลางผู้คนมากมายถาโถมเข้าใส่แถวแนวของทหารตำรวจ..คือ....ใช่มีแค่ 2 คนเท่านั้นในตำแหน่งหัวหน้าพรรค...และมีเพียง 1 เดียวเท่านั้น...ในวันนี้...สนธิ ลิ้มทองกุลให้เขาขึ้นมาเติมเต็มในสิ่งที่เขาใฝ่ฝัน..กระสุนนัดนั้นที่เกือบจบชีวิตเขา..จงปลดปล่อยเขาจากคำมั่นสัญญา..ข้างถนนไม่ใช่ที่มาของการแก้ปัญหา..รัฐสภาต่างหาก..เมื่อ สนธิ ลิ้มทองกุล มีที่นั่งอยู่ในรัฐสภา..ระบอบรัฐสภาจะแกร่งขึ้นแข็งขึ้น....รัฐสภาที่ไม่ใช่มีแต่พ่อค้าและผู้รับเหมาต่างหาก...ประชาธิปไตยจึงจะเกิดขึ้น...รัฐสภาที่เต็มไปด้วยนักรบของประชาชนต่างหาก...ถึงจะตั้งรับการปฏิวัติรัฐประหารได้..สนธิ ลิ้มทองกุล..จำลอง ศรีเมือง ไม่ต้องยกยอตัวเองในเรื่องความกล้าหาญในการต่อสู้..เพียงแต่หากเขาอยู่ถูกที่ถูกทาง..พวกเขาถึงจะสร้างฝันที่เป็นจริงขึ้นมาได้ที่นั่นคือ....รัฐสภา ไม่ใช่บาทวิถี ■